Ieder mens rouwt op zijn of haar eigen manier. Verdriet, woede, opluchting, in alle variaties worden deze gevoelens ervaren. Deze emoties zijn niet te regisseren en overvallen je soms onverwacht. En dat is heel normaal.
Voor de ene nabestaande is het fijn om de dagelijkse routine snel weer op te pakken, dat geeft houvast en structuur in een leven dat helemaal is veranderd door een verlies. Voor een ander is dit ondenkbaar, hij heeft het nodig om zich terug te trekken om alles wat gebeurd is in alle rust te ordenen, om weer overzicht te krijgen en daarmee grip op het leven dat verder gaat, - Er zijn dagen en momenten dat het leven te zwaar lijkt te zijn, afgewisseld met tijden dat je merkt dat het beter gaat.
Rouw is eindig alhoewel het leven nooit meer wordt zoals daarvoor. Het lukt om weer een nieuw evenwicht te zoeken, hoe wankel ook, het lukt om te leren leven met de rouw en het verlies. Manu Keirse, auteur van vele boeken op het gebied van rouw, schrijft daarover: ‘Er komt een moment waarop het gras opnieuw groen zal zijn en de zon opnieuw zal schijnen.